Набліжаецца першае красавіка – дзень жартаў і гумару! Гэта цудоўная нагода дадаткова расквеціць наша жыццё ўсмешкамі. Гумар падымае настрой, з яго дапамогай і ў побыце, і ў дзелавых перамовах можна знайсці выйсце са складанай сітуацыі, задаўшы ёй пазітыўны накірунак.

Паэты літаратурнага клуба “Выток” у сваёй творчасці таксама выкарыстоўваюць гумар, жарт, а падчас і сатыру, каб звярнуць увагу чытачоў на недасканаласці сучаснага свету і магчымасць іх выправіць. Часам жыццё само падказвае сюжэты для баек. А яшчэ характэрнай рысай нашых паэтаў з’яўляецца ўменне пасмяяцца над сабой!

Кажуць, што смех падаўжае жыццё. Дык давайце ўсміхнёмся разам?!

З найлепшымі пажаданнямі,

Лебядзеўская Наталля, кіраўнік літаратурнага клуба «Выток»

Дзяржынскай цэнтральнай раённай бібліятэкі


Антон Анісовіч

Міхасёва парада

Суседка Зося па вясне,

Недзе ў пачатку мая,

Сустрэла вуліцай мяне.

Вітаецца. Пытае:

       “Міхась, пара бульбу садзіць, 

        А там хутка і грады.

        Можа параіш, што рабіць

        Мне з госцем з Каларады?

Каб летам не было турбот,

Не бачыць таго злыдня,

І на бульбянішчы работ

Не знаць хаця б тры тыдні.

       Тым часам бульба адкрасуе,

       Глядзіш, бацвінне ссохне.

       Хай паласаты жук лютуе,

       Няхай брыдота здохне.

Сусед! Што толькт ні рабіла,

Каб зберагчы націнне:

Збірала, хіміяй труціла,

А ён жыве, не гіне.

       Чаму на ваш каторы год

       (Муж бачыў, правярае!)

       Жук не садзіцца агарод,

        А ў наш пералятае?”

Цяпер не ведаю чаму

Сказаў я Зосі ў вочы:

“Жука няма ў нас таму,

Што садзім бульбу ноччу!

       А ён храпе ў гэты час,

      Не бачыць, дзе саджаю,

       І праміком ляціць да вас

       Без шкоды ўраджаю!”

Як толькі апусціўся змрок,

Расы апалі кроплі,

Грымеў за плотам матаблок:

Садзіў сусед картофлі!

       Не ведаю, як жыць пасля

       Маёй “слушнай” парады,

       Бо, пэўна, стану горшым я,

       Чым жук той з Каларады!


Ядвіга Доўнар

Што за старасць?!

Што за старасць, насамрэч?!

Гнаць яе патрэбна прэч,

       Бо душа зусім не хоча

       Глядзець старасці ў вочы.

Мне было ўжо сорак пяць –

Мусіць, ягадкаю стаць

       Давядзецца зноўку мне.

       Не, не старасць гэта, не!

Ды якраз на тое ліха

Ціск уверх папоўз пакрыху.

       І не спіцца па начах…

       Што ж, звярнуся да ўрача.

Хоць не выдаю ўзросту,

Доктар мне гаворыць проста:

       “Хворых многа маладых,

        Што ж Вы хочаце – гады!”

 Доктар чымсьці заклапочан,

Да лячэння не ахвочы:

       “Сёння ў кожнага гастрыт,

       “Маладзее” і артрыт.

Яшчэ ціск, сасуды, бляшкі…

Вось і сэрцу вельмі цяжка,

       Не тлуміце галавы,

       Бо не маладзіца ж Вы!”

Не міргнуўшы нават вокам,

Я тады – з другога боку:

       “Кіньце, доктар, Вы пра цела –

        Я душой яшчэ б ляцела!”

І пачула зноў адказ:

“Дык тады Вам – не да нас!..”

       Сеў, набраўшы ў рот вады.

       Я ж – з пытаннем: ”Дык куды?”

Усміхнуўся хітры чорт:

“Вам тады – ў аэрапорт!”


Людміла Круглік

Цудоўнае дрэва

Захацела баба Каця

Задарма разбагацець.

Пасадзіла дрэва ў хаце,

Каб мільёнаў шмат займець.

       Дзень і ноч яго пільнуе,

       Перастала нават спаць.

       Дрэва лашчыць і шануе,

       Толькі грошай не відаць.

“Што за справа, – кажа баба, –

Калі ж грошы зазвіняць?”

А суседка: “Чула? Жабу

На балоце трэба ўзяць!”

      Каля рэчкі баба жабу

      Пільнавала пяць гадзін!

      І гаротную за лапу

      Прывязала да галін.

Зноў чакае Каця грошай,

Бавіць марна час штодня.

Сумна жабцы: есці хоча,

На балоце ўся радня…

       Дарагая баба Каця!

       Хопіць глупству давяраць.

       Каб вяліся грошы ў хаце –

       Трэба добра працаваць!


Регіна Реўтовіч

Стрэс

(паводле рускамоўнай гумарэскі з інтэрнэту)

Вяртаўся муж з камандзіроўкі,

Яго сустрэць жадала я.

Падмалявала вейкі, броўкі,

Памадай вусны падвяла

       І – на вакзал. А сонца – слепіць,

       Наўкола – людзі, мітусня...

       Ды муж – важнейшы ў цэлым свеце,

       А ўсё астатняе – хлусня.

Вось, бачу – мой Мікола любы!

І раптам – мне наперарэз –

Якаясь баба – цмок у губы

Майго Міколу! Ці ж не стрэс?!

       Ад крыўды – дыхаць перастала,

       І ўраз, не помнячы сябе,

       Па твары мужа адхвастала,

       Пасля – паненцы па гарбе

Праз слёзы сумкай малаціла.

Яна – наўцёкі ад мяне,

Аж акуляры дзесь згубіла. 

Я – мац: “А ці ж мае на мне?”

       І тут – дайшло, што акуляры

       Мае – у кухні на стале.

       Якой жа я тады ахвяры

       Лупіла сумкай па спіне?!

Калі я ўгледзелася пільна,

То ледзь прытомнасць зберагла:

І муж не мой – чужы, бязвінны,

І баба ніпрычым была...

--------------- 

       Хачу жанчынам даць параду –

       Тым, у каго нямоглы зрок:

       Каб не прыпісваць мужу здраду,

       Прыміце байку, як урок.


Уладзімір Шымановіч

Весеннее обострение

Я проснулся в поту и тревоге.

С болью в сердце и дрожью в руках.

Мне всю ночь снились девичьи ноги

В паутинково-тонких чулках.

       Из-под юбок коротких сверкают.

       Что же делать, ведь даже во снах,

       По дорожкам идут, нет, летают

       Ножки стройные на каблуках.

А на улице – принарядились

В юбках "мини", до рези в глазах

И до чертиков розово-синих

Эти девушки на каблуках.

       Каждый вечер теперь на войне я.

       Сам с собою почти на ножах: 

       Вдруг усну я и вновь повстречаю

       Эти ножки в прозрачных чулках?!

Мне в себе бы теперь разобраться,

Так чего же я больше боюсь:

То ли с ножками вновь повстречаться,

То ли то, что во сне задержусь?!

       Меня редко увидишь вне дома:

       На работу и – сразу назад.

       Но, и там, как и здесь, мне знакомо

       Каблучки по асфальту стучат!

Я забросил свои тренировки

И рыбалку, и клуб карате.

Сижу дома: боюсь, что не ловко

Будет встретить еще декольте!..


Аксана Хацкевіч

Цвік

(байка)

У адной сям’і канфлікт узнік:

У сцяне тарчаў іржавы цвік.

Бяды, магчыма, тут няма,

Бо гэты цвік тарчаў здаўна.

       Быў для люстэрка ён убіты,

       Але сцяна наскрозь прабіта,

       Дык востры той канец яго

       І стаў канфліктам усяго.

То абдзярэ руку спадыні,

То дэрмантын у дзвярах падыме,

То прадзіравіць куртку госцю,

Што сэрца аж кіпіць ад злосці.

       А жонка мужа слёзна просіць:

       – Ну, як зямля цябе шчэ носіць?

       Каб ты з вачэй падалей знік,

       Няўжо няможна выбіць цвік?!

А ён на жонку гляне коса,

Запаліць, моўчкі, папяросу

І ёй у след крычыць, зараза:

– У сцяне дзве вешалкі адразу!

       Пасля налье ў кубак кавы,

       У баню пойдзе косці парыць.

       А ты сядзі і разважай:

       Чаму мужык такі гультай?

Схапіла жонка ў раз сякеру,

Са злосцю ляпнула ў дзверы,

Што з петляў дзверы саскачылі

І люстра на сцяне разбілі.

       Сляза кранулася шчакі,

       Сякера выпала з рукі,

       Сядзіць і думае яна:

       “Няшчасцяў колькі з-за цвіка”.

Пачуўшы грохат неадразу,

Дамоў вярнуўся муж-зараза.

Дзвярэй няма, вакол асколкі,

Нідзе няма сварлівай жонкі,

       Звісаюць са сцяны шпалеры,

       З-пад іх тарчыць яго сякера.

       Тут мужынёк душой панік:

       Ён на стале ўбачыў цвік.


Алена Янкоўская

Сарамлівы кракадзіл

У рацэ далёкай Ніл

Жыў звычайны кракадзіл.

       Зубы, лапы, доўгі хвост,

       Дужы целам, добры рост.

Ён сланіху пакахаў,

Сарамліва ўдзыхаў.

      І зусім не ведаў, як

      Ёй падаць умоўны знак.

Раптам у гарачы дзень,

Кракадзіл заўважыў цень.

       Ды вялізарны такі!

       Нібы дом, на паўракі!

Кавалер наш зразумеў,

Што каханую сустрэў.

       Засаромеўся ізноў,

       Даў нырца – і быў такоў!..

Унушальныя памеры

Перакрэслілі намеры.

----------------

Сарамлівасць – не прычына,

Проста не кахаў мужчына!

Анонсы

Август
Заседание молодежного клуба «ИГРАtime»
Начало в 10:00

Август
Рассказ «Два товарища»: творческие занятия в хобби-студии «Театрландия»
Начало в 11:00

Август
Заседание молодежного клуба «ИГРАtime»
Начало в 10:00