"Над книгой не властно время!" – посвящение 500-летию белорусского книгопечатания


Антон Анісовіч

***

Перад табой, чытач, – карціна.

Гэта наш Францыск Скарына.

З кніжкай, на цэнтральным плане

У велічавым годным сане.

З Полацка. Купецкі сын.

Слаўны беларус-ліцвін.

Справай годнай смелаю

Русь праславіў Белую!

Першы прыклад нам падаў:

"Біблію" надрукаваў.

Каб усходняе славянства

Адраклося ад паганства.

І усходнія славяне

Узялі веру – хрысціяне.

Каб дарослыя і дзеці,

Як у прагрэсіўным свеце,

Навучыліся чытаць,

Свет па кніжках пазнаваць.


Ринат Багаутдинов

"Шершавость" строк

(пролог)

О, цифра! Цифра, ты спасенье!

Твердят неистово вокруг...

И под "мелодию" спасенья

Все фонды пишутся на "круг"*.


Листая "крестиком" страницы,

Не ощутить "шершавость" строк.

И не уснуть, ронняя книги,

Не испытав "весомость строф".


*Круг — диск (CD, DVD)

Клинопись

(экспозиция)

Когда-то все писали клином...

А жизнь сама казалась мигом...

Да и страницы те, из глины,

Слова, остались "паутиной".


Лунные свитки

Луна, восходит над пустыней,

Где был когда-то мир святыней...

А ныне, лишь забвения в пыли

И свитки, что пески открыли.


Берестяная грамотка

Вода бежит, меняя русло...

Смотри, смотри, да это Русь! Та,

Что в бересте, осталась той,

Которой, не знаем мы с тобой.


Из лесу, да на свет

В озерах синих отражаются леса...

То земли, взрастившие доку-знатока*,

Что белорусской книге жизнь дал на века...

Чтоб сгинула неграмотности тьма!


P.S.

Листая "крестиком" страницы,

Не ощутить "шершавость" строк.

И не уснуть, ранняя книги,

Не испытав "весомость строф".


Рэгіна Рэўтовіч

Беларускае пісьменства

Даўным-даўно, у век лучыны,

Прыйшла ў наш край упершыню

Навука літараў Скарыны,

Што ўратавалася з агню.


З тае пары крынічыць слова

Празрыстай мудрасці вякоў.

І горад Полацк, як аснова

Пісьменства нашых землякоў.


І праз стагоддзі працы плённай,

Дзе лёсаў кружаць віражы,

Бібліятэк не злічыш сёння,

Кнігарні поўняць стэлажы.


Квітнее родная старонка,

Пісьменства шырыць творцаў штат,

Набыткаў поўніцца скарбонка,

Друкарскі рупіцца варштат.


Не зведаць нам аб тым, што будзе,

Як не забыцца дзён былых,

Шануйце слоў пяшчоту, людзі,

Жыцця святло бруіцца ў іх!


Леонид Хаймович

***

Человек был глух и нем, много не знал.

Не умел читать, писать, вобщем – маргинал!

Белорусам Скорина здорово помог:

Создал письменность, сказал, что такое Бог!


И потомки до сих пор добрыми словами

Вспоминают Скорину, Библию его.

Не помог бы нам Франциск (это между нами!),

Коласа не знали б мы, да и никого!


Людмила Круглик

Францыску Скарыне

Не згадаць жыцця першапраходцы.

І пра лёс нікому невядома.

Мэта ёсць. А там ці снег, ці сонца –

Працаваць без жалю і без стомы.


Шлях такі прайшоў Францыск Скарына

Па дарозе, дзе святло і ліха.

З марай светлай падарыць краінам

Першую патрэбную ўсім кнігу.


Перагортвае, як лісце, вечнасць

Летапіс гісторыі краіны.

Ды заўсёды ў душах чалавечых

Застаецца "Біблія" Скарыны.


З глыбінь векавых

З глыбінь векавых наша родная мова

Гучыць шэптам лесу, рачулак, крыніц.

І з ёй ажывае скарынава слова,

Што мудрасцю вабіць нас з кніжных паліц.


Яго палюбіла яшчэ я з калыскі,

Дзе маці паіла мяне малаком.

Як родны куток, што сардэчнасцю блізкі,

Тут думкі, надзеі, каханне, спакой.


Люблю я зямлю сваю, родную маці

За веды, каханне, напрамак жыцця.

За тое, што цёпла і ўтульна мне ў хаце,

За шчасце і долю, і думак прасцяг.


Як золата жыта, скарынава слова

Для нас – беларусаў, Айчыны маёй.

І веру нашчадак адкрые шлях новы

Па прашчураў сцежках да мовы сваёй.


Ала Дзікая

Праз старажытнасці вякоў

Як ззяюць зоркі на прадвесні,

Вясну вітаюць жаўрукі,

Гучаць майго народа песні

Праз старажытнасці вякі.


У гэтых песнях мудрасць ззяе,

Святло радзімы і любоў.

Шануем мову, зберагаем

Мы для гасцей і землякоў.


І Падуя, і Кракаў, Вільня

Цябе да ведаў прывялі.

Там вывучаў навукі пільна

Сын беларускае зямлі.


Зямляк-палачанін, Скарына,

У вечнай любові клянёмся табе,

Што мову ніколі сваю не пакінем

Ні ў весялосці, ні ў горы-журбе.


За кнігі тыя і прадмовы –

Бясцэнны і каштоўны дар –

Табе падзякі нашай словы,

Скарына наш – першадрукар!


Ядвіга Доўнар

Срэбраныя званкi

Брыльянтавых карАляў ланцужкі

Калядную ўпрыгожылі прастору,

А паміж ясных і блакітных зорак

Слоў гукі срэбрам льюцца, бы званкі.


Кранаюць з ласкі Божае душу,

Іх звон натхняў асветніка Скарыну:

Вялікасць Слова роднага пакінуў,

Што ў сэрцы малітоўна так нашу.


Як пАцеркі нанізваю наноў,

Што з роднай рассыпаюцца званіцы,

Напеўна ў вёсках,сёння і ў сталіцы

Асновай Мова ўзорнай між асноў!


Слоў гукі срэбрам льюцца бы званкі

Маёй непараўнальнай Беларусі,

Нішто іх адцурацца не прымусіць,

Іх мілагучны звон на ўсе вякі!!!


Борис Савинов

О книге

Листал я Библию исправно,

Сей труд осилить не берусь.

И вот подумал я недавно:

Возносит книгу Беларусь.


Из книги знанья добываем,

Лелеем, холим, бережем.

И если ею обладаем,

Бесценным числим багажом.


Без громких слов и юбилеев,

Читаю чуть не каждый день

Про бедный люд и богатеев,

Границ отодвигая тень.


И как нам в жизни разобраться?

И отыскать заветный путь?

Чтоб до святилища добраться

И в завтра смело заглянуть.


Господь незримо соизволил,

Мне книги самому писать.

Стихами истину глаголил

И не пытаюсь угасать.


Умом смекая, рассуждая,

Обогащая мысль свою

И от бессонницы страдая,

Я людям радости дарю.


Еще звенит в душе осколок

Былых и будущих времен.

А.Блок

Времен пришедшие осколки,

Поранить память норовят.

Они сметают книги с полки,

К творенью новых норовят.


И те осколки, словно стрелы,

И могут обозначить путь.

А если действа неумелы,

Они помогут нас встряхнуть.


В душе я слышу много звонов

И звуков всех не разобрать.

Я верю сердцу-камертону,

Мне с ним мелодии играть.


Осознаю себя, я грешен,

Роятся мысли и гнетут.

И все же я не безутешен,

Не бесполезен вящий труд.


Нет, не черед остановиться,

Да и писать не запретят.

Хочу я в музу обратиться,

Потомки, может быть, простят.


Пишу я сердцем и душою

Своих писательских деяний

Не навязал я никому.

Не перешёл запретной грани

И верен Богу одному.


Пишу я сердцем и душою

О том, что вижу, без прикрас.

Стихов коллекцией большою

Горжусь, не ставя напоказ.


Своих читателей я знаю,

Стихи, кто раз хоть прочитал.

Их часто, видимо, встречаю

И дух их надо мной витал.


А тем же, кто стихи не любит,

Скажу лишь просто: не читай.

Меня, уж, точно не убудет,

По заугольям не болтай.

Анонсы

Август
Заседание молодежного клуба «ИГРАtime»
Начало в 10:00

Август
Рассказ «Два товарища»: творческие занятия в хобби-студии «Театрландия»
Начало в 11:00

Август
Заседание молодежного клуба «ИГРАtime»
Начало в 10:00